Para a miña avoa materna a inmortalidade era chegar aos cen anos. Esa era xa unha meta, un espazo de confort porque, segundo ela, a partir desa idade son moi poucos os que morren, unha afirmación que tería a súa similitude se dicimos que a partir de 160 km/h son poucos os accidentes mortais de tráfico. Por desgraza para nós, a miña avoa quedou ás portas dese obxectivo que si acadaron tanto o seu pai coma un par de irmáns lonxevos. Estes días, con motivo do su santo, lembrámonos dela e preguntámonos como afectaría este virus á súa carreira cara á inmortalidade e como levaría ela esa ameaza na súa vida xa sedentaria. O certo é que a covid-19 puxo ás claras a nosa fraxilidade e ese soño de nos perpetuarmos eternamente volve ser unha utopía científica que terá que agardar. Vendo as persoas tan anciás que foron as primeiras en se vacinaren no Reino Unido, un pregúntase se a inmortalidade non será esa, chegar con saúde a esa franxa dos 90 anos e ver o mundo por derradeira vez dende esa altura, acompañados na parte final pola familia. Borges, que temía a inmortalidade e dicía que estaba canso de ser Borges, escribiu un relato maxistral co tema da reencarnación para nos deixar a certeza de que a morte é o que lle dá un valor engadido á vida. Se ese horizonte non estivese aí, non nos preocuparía nada, nin tan sequera unha pandemia. Por iso, confiemos na ciencia, na xenética, na prudencia e no coidado, iso si, tendo en conta que a inmortalidade está aí, nesa franxa dos 90 anos, un límite que me fai lembrar as palabras dun médico que, cando lle dixen que tiña o antecedente dun avó morto dun tumor de colon aos 94, aseguroume que a esa idade non se morre de cancro senón de vello.