Cando era novo estiven a piques de morrer. Unha serie de colapsos pulmonares leváronme ao quirófano varias veces, unha delas para realizar unha operación relativamente frecuente que só Deus sabe por que, no meu caso, correu mal. Un reputado cirurxián da Coruña, por cuxas mans pasaran milleiros de doentes, cometeu un pequeno erro ó rematar a operación e, durante a sutura, non se decatou da perforación dunha arteria intercostal. Unhas horas despois, o tecido arterial desgarrouse, producindo unha intensa hemorraxia interna que fixo saltar as alarmas da uci sen que ninguén soubese o motivo. Só puiden escoitar présas, carreiras e berros que foron esmorecendo mentres me levaba o sono.
Unha longa operación a tórax aberto na procura da causa, a perda de varios litros de sangue e demasiadas horas de anestesia enviáronme uns días ao purgatorio, os peores da miña vida. Aquilo deixoume marcado: o sufrimento da familia, a proximidade da morte, a vulnerabilidade... son cousas malas de entender para un rapaz. Viñeron semanas duras: baixou o ánimo e foise a fame, mala combinación.
Por aquel entón chegáronme noticias dun antigo compañeiro do colexio. Un rapaz riseiro, de gran corazón e familia traballadora, que estaba a pasar por unha situación aínda máis difícil que a miña. Unha complexa enfermidade escurecía os mellores anos da súa adolescencia facéndolle pasar por unha sucesión de operacións e tratamentos nos que nin sequera os médicos tiñan moita esperanza. Visitas a diferentes hospitais, quirófanos, sacrificios e duras rehabilitacións tivérono ao borde do K.O. Ó final conseguiu saír adiante, e malia quedarlle algunha pequena secuela puido voltar a estudar, facer deporte, ir á universidade, vivir a vida e mesmo obter unha praza como profesor de secundaria. Aquel rapaz converteuse nunha referencia para min, un exemplo de valentía e fortaleza, un heroe.
Pasou o tempo e fun perdendo contacto, só nos viamos de cando en vez, amigos comúns mediante. Sempre me gustou atopalo porque para min era unha representación da esperanza, unha maneira de lembrar que, por moi mal que caera, sempre me podería erguer de novo. Ata que hai algo máis de dous anos volvín saber del polas portadas dos xornais, por un feito ao que ninguén dos que algún día o coñecemos somos quen de atoparlle explicación, máis aló da inoportuna manifestación dunha doenza mental que volveu para tinguirlle todo de negro a quen menos o merecía, novamente. Ás veces é difícil crer en Deus.
Oxalá á súa familia aínda lle queden folgos para entender que ao final da vida, sexa longa ou curta, só queda un conxunto de boas lembranzas.
Oxalá a ese xurado lle alcance a vista para distinguir un culpable dunha vítima.
E oxalá eu, 25 anos despois, lle puidese voltar algo da forza que un día me deu para que unha vez máis, consiga tornar o negro en azul mariño.