Os recoñecementos políticos de Pontevedra, Allariz ou mesmo Vilar de Santos, por poñer só algúns exemplos de éxito de goberno nacionalista, serviron para ir colocando referentes locais na propia formación e un aviso á sociedade de que tamén hai outras formas de facer política e transformar as vilas e as cidades. Nestas eleccións viuse que o nacionalismo galego segue a medrar e resiste nos máis dos lugares en que viña gobernando. Pero neste ascenso, o BNG incorpora a alcaldía de Santiago coma un novo fito porque estamos a falar da nosa capital e ese exemplo vai ser un reto no que descansen moitas das aspiracións de expansión do nacionalismo. De aí, é doado comprender a euforia de Ana Pontón porque sabe que a cidade compostelá fica en mans dunha das súas máis fieis e válidas figuras. Goretti Sanmartín pode converter a capital nun faro, nunha oportunidade histórica, nun escaparate de futuro.
Escoitei con atención o discurso emocionado de Goretti, case ao mesmo tempo que varios xornalistas, que non comungan coa formación, gababan a preparación e o traballo da candidata, unha evidencia para todo o mundo que a coñece.
Non hai moito, compartín con ela a presentación do libro dunha amiga, e deille as queixas da miña filla maior polo abandono do barrio compostelán en que vive, e a primeira reacción de Goretti foi teimar para que lle facilitase o seu móbil e así podían falar do asunto. É certo que a miña filla aínda non fixo esa chamada, pero estou certo de que cando a faga haberá alguén no outro lado. Coido que esa vai ser unha das máximas da lexislatura de Goretti para converter a cidade nun novo referente: escoitar a xente, percorrer os barrios e transformalos. Por traballo e ilusión sospeito que non vai ser. Sorte!