Quixen vestirme como Diane Keaton cando presentei o meu primeiro libro en 1999. Daquela aínda había modistas que che facían un traxe masculino de raia diplomática deseñado por ti mesma, con chaleco e peto para o reloxo, todo para poder chantarlle algunha das garabatas que meu pai, socialista dos de antes, acumulaba no armario porque non se atrevía a volver aqueles agasallos pequenoburgueses. Acababa de saber que Diane fincara un xeonllo no chan e lle pedira matrimonio a Al Pacino, o que, naqueles insultantes vinte anos, era sinónimo de ser a muller que queriamos as feministas cando aínda non sabiamos que eramos feministas. Porque aínda que Woody Allen a chamase «a miña querida parviña», ela era unha das máis intelixentes do Hollywood do seu tempo. Era diferente, orixinal e valía para referente da xeración que empezaba a renegar das descomunais belezas de cartón pedra e que tampouco se vía nas top models anoréxicas dos noventa, todas o produto andróxino de deseñadores que non querían recoñecer que odiaban as mesmas mulleres que os facían ricos.
Diane Keaton foi unha resposta andante a ese modelo de muller e demostrou que si se podía ser outra cousa en Hollywood. Envellecendo. Sendo ecoloxista. Sendo feminista. Tratando de ser intelixente e sabendo que nunca se é lista abondo. Deixou as canas á vista cando ningunha actriz se atrevía a facelo, e paseaba polas alfombras vermellas coas súas saias absurdas e as botas militares, que a convertían nunha protesta perpetua.
Todos estes anos, libros e presentacións despois, só me falta o de fincar o xeonllo para chegarlle á sola das Dr. Martens a Diane Keaton. E sigo dicindo que, cando me dean o primeiro Nobel da Literatura Galega, irei recollelo con aquel traxe que lle copiei á Keaton.