Durante varios meses a televisión pública e varios xornais relevantes do país preguntáronse que fixo o presidente valenciano a tarde da dana. El recoñeceu que xestionou mal os sucesos dese día, e está claro que, tanto el como a xente da súa contorna, deberán asumir responsabilidades por esa mala xestión.
A insistencia na pregunta xerou unha curiosidade morbosa nos televidentes, que se lanzaron a especular: que é o que non quere dicir que fixo esa tarde? Que é o que oculta? Hai uns corenta minutos que non consegue explicar, aínda que deu varias versións do seu itinerario desde a comida ata a sede do Centro de Coordinación Operativo Integrado (Cecopi) desde o cal se anuncian as alarmas. Esas distintas versións deron pé ás máis diversas interpretacións, incluídas as de carácter erótico.
A propia torpeza de Mazón ao explicar o sucedido aquela tarde move á desconfianza, pero quizá algún día acábese sabendo o que fixo e a nosa curiosidade quedará satisfeita. En todo caso, a súa comparecencia para anunciar que deixaba o cargo non contentou a tirios nin a troyanos: din que se dedicou a xustificarse e atacar ao Goberno, que se presentou como vítima dunha conspiración, que non renuncia á acta de deputado que lle garante o aforamento, e quizá o máis grave: que só dedicou unha frase ás vítimas na súa declaración institucional.
Gústame que os meus artigos resulten útiles a quen os le. E nesta ocasión a miña única recomendación é que, unha vez que dimitiu Mazón, pasemos páxina deste personaxe e centremos o noso interese en tentar que, cando volva repetirse unha catástrofe natural, os nosos gobernantes actúen mellor e máis coordenadamente para ser máis eficaces en evitar unha traxedia.