Gústame a chuvia. En realidade, gústame principalmente cando non chove. Botar de menos a chuvia, con entusiasmo, é un modo de escribir melancolías. Hai chuvias de todo tipo. Chuvias de neno, cando comezaba a camiñar no cemiterio de Verín collido á man da avoa. Chuvias de escritor, que lentamente esvaran sobre o cristal do cuarto. Hai chuvia que asolaga o ánimo, e chuvia que nos reverdece. Porén, de todas as chuvias, escollo aquela que non manca no adentro. A chuvia que aloumiña mentres queremos durmir. A chuvia que non nos separa das persoas que amamos. A chuvia que nos xunta máis. Os animados e xubilosos e felices e boaventurados aseguran que cando chove de veras hai que aprender a xogar cos charcos, como cando acudías á escola. Saltar por riba deles. En román paladino: ao mal tempo, boa cara. Coñezo xente que cando chove nunca se molla. E outros que afogan nun vaso de auga (un vaso de chuvia). Nestes días de gris convén pensar que é a auga quen alimenta as flores e árbores e as lavandas. A auga quen nos nutre, nos adentros, e nos fai crecer. Hai chuvia con toldo, ou balcón protector, e chuvia que chove eternamente. O importante é saber abrir o paraugas. Non mollarse demasiado. En ocasións convén que pase a treboada. En ocasións, non. Mellor bailar baixo a chuvia. Ou cantar, como na película con Gene Kelly. Sei que todas estas palabras son insuficientes para elevar a oración do optimismo. Pero non perdo nada por escribilas. Sei que hai xente que le esta columna como unha invocación. Un rezo de alegría. Alegrémonos, con fe, mentres os días se recortan e o horizonte escurece. As nubes son ovellas que non teñen patas. A chuvia, no fondo, é un anaco de ceo.