Foi o día dos Santos Inocentes e estiven alerta por se alguén quería gastarme unha brincadeira. Este ano, porén, estivo todo sorprendentemente tranquilo. Ata o tempo. Onte decidiu deixar de chover e saímos ver o ceo, todo azul, cun sol tímido pero impoñente, deses que non precisan anunciarse.
Os nenos da casa andan a xogar e eu collo un libro e vou fóra. Ao pé da casa hai terreo, e máis alá, un río próximo. Óese o murmurio da auga e algún paxaro perdido entre as pólas espidas do carballo. Achego o asento á parede e podo sentir a calor que foi gardando ao longo do día. A quentura tamén se pousa na cara. Está bo día.
Dentro das páxinas non me mentirán, por moito que inventaran a historia e sigamos no 28 de decembro, data ben perigosa para as verdades. Seguimos o pacto honesto de sabermos que son ficción e, aínda así, deixarnos levar.
Leo mentres escoito a terra e o aire, mentres me chegan ecos apagados de voces afastadas. Leo baixo ese ruído de fondo que, a pesar de todo, permite escoitar o silencio e tamén o interior, tantas veces tapado polo exceso de palabras.
Non sei se hai pracer maior ca illarse nun libro mentres a casa segue coa súa rutina, consciente de que todo está ben, aínda que sexa desordenado. A felicidade é saber que nada urxe, que nada se rompe.
Non nos deixemos enganar, non perdamos os bos costumes, como deitarnos ao sol, ser náufragos dun libro ou confiar nas verdades pequenas que non fan ruído. A mellor inocentada é crer que a calma existe… e descubrir que é certo.