Peta na porta con dedos de balada. Peta paseniño, camiña lento, e apura cando as doce aloumiñan as agullas do reló. A min só me queda rezar unha oración contigo: que veña a idade das luces. Que non nos amarguen co limón da actualidade gris, pálida: crónica de sucesos. Que non perdamos a canción, mazurca, rapsodia dos optimistas. Os optimistas, como un haiku do meu amigo xinecólogo Matías Fantini: «Soplan os ventos,/ mais a vida humana/ sabe esquivalos». Que abril non demore a súa arribada, pero que tampouco apresure a viaxe: hai que darlle aos días, mesmo os chuviñosos, o seu valor único e irrepetible. Que saibas que o tempo é, efectivamente, único e irrepetible. Que todo o que amamos importe un pouco máis cada día. Que a melancolía non derrube a liña azul do horizonte. Que cantemos os Reis e esquezamos contar as bágoas. Que 26 suma oito e oito é o número de volver a empezar: Deus descansou o sétimo día, pero o oitavo recomezou o universo. Que o universo almacene máis versos e menos prosistas vulgares. Que a ilusión regrese, aínda que por veces se distancie de ti. Que o Deportivo suba a Primeira. Que o Celta continúe en Europa. Que Verín siga rimando con paraíso. Que o castelo de Monterrei consiga flotar, balanceándose, por riba do val: unha imaxe que me persegue dende neno. Que os bandidos non ganen aos honrados. Que os honrados non deixen de sinalar aos bandidos. Que mires o ceo e saibas que alí están todas as respostas. Que non deixen de dicir, as tres mulleres que me soportan, quérote. Que eu siga queréndoas: porque sen elas non existo, nin nada podería existir. Que encontres o amor, se algunha vez o perdes. Que a saúde non falte. En 2026, seguramente.