Disney non nos preparara para isto. Os príncipes azuis eran liviáns coma o ceo da primavera; os reis eran só un pouco manipuladores, en plan traxedia; as princesas tiñan todas bocas de piñón, roibéns e a súa inocencia sentimental. Eran como tiñan que ser: perfectos e distantes. En Disney non había expríncipes, nin eméritos, nin royals na sala de visitas do cárcere. Disney fixo para eles un tempo perfecto sen reloxos, o Medievo mesturado co Nadal, onde todo o mundo é tan feliz e amoral que tanto che bota cen anos durmindo como te envelena cunha mazá, que o dos crimes non vai cos inviolábeis. O que pasa é que hai delitos difíciles de romantizar. Príncipes con pederastas. Reis estafadores. Raíñas con fillos violadores. E, cando tentaron facernos crer que eses crimes estaban á altura das princesas respondonas, xa ninguén bicou ese sapo.
Curiosamente, o problema do expríncipe Andrés non é a amizade co pederasta Epstein, senón que, no contexto da Sodoma e Gomorra das súas farras e orxías, tiña certa tendencia a facer iso que sempre fixeron os poderosos e que nunca fora problema, hai que ver: aproveitarse de ser príncipe para facer negocios tirando a turbios, contar segrediños. Todo ía ben ata que á plebe lle deu por crer que os royals eran iguais e, no docudrama democrático, descubriu que o querido Andrew non era un príncipe azul.
Unha das poucas cousas boas que trouxo a democratización da información a través das redes sociais é que a humana condición de todo royal xa non se pode ocultar detrás de debuxos animados. Son tan humanos que feden en canto lles retiramos o filtro de perfección que se compra con diñeiro. Shakespeare xa o contou, pero aquí é máis efectiva a realidade e a súa demoledora tendencia á xustiza poética.