Un compañeiro de páxina escribiu un artigo no que aseguraba, mirando atrás, que volvería aos vinte e prepararía unha oposición. Non por vocación nin por soños, senón por algo moito máis simple: ter a vida resolta, a tranquilidade.
Eu son opositora tardía, das que cambian o rumbo coa vida montada, cando non todo depende dunha mesma, sendo nai de dúas nenas. Non enganarei: foi un sacrificio enorme. Non son só horas de estudo, é máis persistente, máis fondo: ter a cabeza permanentemente ocupada por ese deber que nunca desaparece. Ir a unha función escolar e estar, en parte, noutro sitio. Aplaudir, sorrir… e calcular canto tempo queda para volver ao temario; sentir que cada minuto que non estudas pesa. Tamén a lousa da sensación de estar roubándolle tempo ao que realmente importa: a familia, as amizades, unha mesma.
Hai quen o leva doutro xeito e mesmo aprende a moverse nos espazos grises nos que a estabilidade chega sen pasar polo transo. Pero o camiño, cando é así, deixa pegada. Aínda que sexa por convicción. E si, agora está a outra cara, a da estabilidade; nada de facerse rica, pero si vivir sen ese fío constante de incerteza. E recuperar algo que parece pequeno e é enorme. A primeira tarde de domingo na que sentei a ler e a cabeza quedou alí, sen présa, sen culpa, sen o runrún que empurra a levantarse... Aquel día entendín que, ás veces, tamén se pode resucitar.