Na maratón de Londres deste ano, dous homes fixeron historia. Dous. O keniano Sabastian Sawe cruzou a meta en 1.59.30. Once segundos despois, o etíope Yomif Kejelcha fixo o mesmo. Por primeira vez, dous atletas baixaban das dúas horas nunha proba oficial, un fito que durante décadas pareceu imposible.
Só un ocupa os titulares, o outro queda reducido a un «tamén». A historia, que podería escribirse en plural, redáctase en singular.
Chamaron a Kejelcha o Buzz Aldrin do atletismo: o segundo en pisar a Lúa, coma se chegar once segundos despois anulase o valor da proeza.
O extraordinario non é quen chegou primeiro, senón que dous seres humanos fosen quen de romper unha barreira que parecía infranqueable. Xuntos, case ao mesmo tempo, case da man.
Por que precisamos heroes únicos? Gustan máis as fotos en solitario, os podios cun só foco, as narrativas simples. O mundo explícase mellor así, seica. Quizais é que xa non sabemos contar as historias doutro xeito.
No deporte, precisamente no deporte, onde tanto falamos de valores, de compañeirismo, de superación compartida... seguimos empeñados en dividir o que podería unir.
Que bonito sería velos xuntos nunha portada, que lles preguntasen aos dous como se rompe unha barreira así. Que a foto non fose unha sinxela meta cruzada en solitario, senón unha grande historia compartida.
O podio sempre será individual, si. Pero a memoria non ten por que selo.
A diferenza entre o primeiro e o segundo non está nas pernas, senón no xeito de contar o mundo.