Non sempre un remata por ser profeta na súa terra. Por veces nin profeta nin calquera outra cousa.
Nunha canella do barrio xudeo de Ribadavia, por tras do Papuxa e preto da Tafona da Herminia, mantense como pode -en varias ocasións se ten chamado a atención sobre o estado da mesma para que se puxese a xeito- unha placa en memoria da soprano que foi referencia nos mellores escenarios do circuíto da lírica mundial.
Ángeles Gulín (Ribadavia, 1939 - Madrid, 2002), a filla do director da Banda de Música A Lira que colleu o camiño da emigración á procura dunha vida mellor para a súa familia, rematou por ser unha figura de proxección mundial con éxitos en escenarios como La Fenice veneciana ou o Metropolitan de Nova York e con actuacións á par de figuras que aínda hoxe enchen teatros ou que sobrancean na historia da lírica, de Plácido Domingo a Pavarotti.
A enfermidade tronzou unha exitosa carreira musical e naqueles primeiros anos 90 era doado ver a Ángeles Gulín no seu pobo natal, disfrutando dunhas lembranzas e dunha vila que ao mellor nunca chegou a valorar na súa xusta medida a proxección mundial e o prestixio da artista nacida na capital do Ribeiro.
Tal día como hoxe, lembrábao César Wonenburger neste mesmo xornal o domingo, finaba Ángeles Gulín. E van alá quince anos. Na Coruña, onde lle teñen lei e manteñen viva a súa lembranza, hai organizados toda unha serie de actos: de conferencias a sesións de gravacións inéditas ou a actuación da súa filla, Ángeles Blancas.
Na súa vila só un placa na casa natal lembra á artista. O demais é silencio.