¡ARRE HO! | O |
23 nov 2005 . Actualizado a las 06:00 h.FALEI con María Victoria Moreno unha única vez. Funlle facer unha entrevista cando Anagnórise apareceu editada na Colección 120 de La Voz, no ano 2002. Quedamos na súa casa, que ela dicía «dominada de trinta centímetros para abaixo» polos seus dous teckel, Alma e Nicolás. Creo que non lle caín demasiado ben a ningún dos dous cans: María Victoria procurou reconciliarme polo menos co macho obrigándome a darlle, cada certo tempo, unha galleta que ao cadelo lle sabía a gloria. Cando cheguei ao piso -creo que mo indicara dicíndome que o edificio parecía o costado dun tiburón, polas galaxas- non sabía dela moito máis que o que recordaba de ler Anagnórise un par de veces consecutivas cando era cativo. Con todo, estivemos falando dúas horas. Mellor dito, estivo falando ela: deixoume asombrado coa súa claridade de ideas, coa sinceridade con que expuña opinións literarias -falou marabillas de Neira Cruz, de Kiko da Silva e dalgúns outros, e non tan ben de moitos menos que agora xa tanto dan-, coa fortaleza que mostraba cando narraba as mil perrerías que estaba pasando mentres miraba aos ollos á morte. Estou seguro de que eu, un chaval sanote por completo, sentía máis medo do que me estaba contando que ela mesma. «Se neste momento tivesemos que salvarnos ti ou eu, eu diría que te salvases ti. E ti tamén dirías que te salvabas ti, porque tes un instinto de supervivencia grande. Eu estou rematando desde os corenta», dixo, conxelándome. Era unha noite de fin de semana. Recórdoo porque, mediada a entrevista, me preguntou se ía saír de marcha ao rematar o traballo. Cando lle dixen que si, contestoume: «Parecíamo porque levas unha chaqueta moi bonita». Antes de marchar pola porta, con cinta e media gravada, regaloume unha botella de albariño. E agora estou un pouco triste. martino.suarez@lavoz.com