Engracia Vidal Estévez viviu onte unha xornada inesquecible. Rodeada de amigos e compañeiros, e algunha das súas alumnas que enchían o Teatro Principal, rendéuselle unha homenaxe por toda unha vida de compromiso en tres eixos fundamentais: a fe, os dereitos das mulleres e a galeguidade. Nacida en Cambados no ano 1930, por mor da guerra de nena non foi ao escola. Ela mesma confesou que matriculada no colexio Sagrado Corazón de Os Praceres, que logo dirixiu, foi mala estudante e mesmo chegáronlle a dicir aos seus pais, que non servía para estudar o Bacharelato. Pero o seu pai mantívose firme e logo de terceiro comezaron a chegar as boas notas. Ao rematar, ingresou na orde do Sagrado Corazón e estudou Historia en Santiago e Teoloxía, e deu clases en varios centros da congregación, en Madrid, Granada ou Roma. O Concilio Vaticano II e os cambios que propugnaba fixeron mella en Engracia, que tivo a oportunidade de liderar un proxecto innovador: unha residencia para rapazas do rural que non podían estudar o bacharelato nas súas localidades. Un centro autoxestionado e aberto, coas monxas traballando fóra e todo en común. Logo no ano 1975, Engracia Vidal apostou, unha vez máis, polo feminismo, e por Encrucillada, a revista de pensamento cristiá que trataba de darlle personalidade galega aos conceptos do Concilio Vaticano II. Durante trinta anos foi a cara pública deste proxecto como secretaria. Tamén foi a primeira muller profesora no Seminario Menor de Santiago.
Na homenaxe estiveron presentes, entre outros moitos, Andrés Torres Queiruga, Alfonso Zulueta de Haz e a súa dona, María Teresa Fernández Cabaleiro, tamén o alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores, e a concelleira Anxos Riveiro. O acto estivo presentado por Helena Villar Janeiro, presidenta del padroado Rosalía de Castro, e contou coa proxección dun audiovisual con imaxes da homenaxeada ao longo de toda a súa vida. Tamén se presentou o libro Engracia Vidal Estévez. Profecía da fe e galeguidade. Nel figura unha entrevista coa protagonista, e tamén a visión que dela teñen algúns dos seus colaboradores e amigos, como Xesús Portas Ferro, Siro López Lorenzo ou Marisa Vidal. A parte musical estivo a cargo de dous integrantes da Quenlla. Para rematar, perto dun cento de persoas reuníronse nunha cea no Pazo da Cultura.
Tamén onte estiveron de festa na Asociación de Veciños San Roque, con galo da presentación do número 12 da súa revista de la Asociación de Veciños San Roque. Exerceu de presentador Lino José Pazos Pérez, quen por certo, firma tamén na publicación un traballo sobre o cartel das festas de 1943, cuns anuncios antigos e fotos do barrio, e a inauguración da Escola Naval Militar ese mesmo año. Ademais dun amplo resume das actividades realizadas durante o año en el centro social, con demostracións, concertos, charlas e exposicións artísticas, moitas delas recollidas graficamente, na revista figuran diversos artigos de colaboradores. É o caso de José Luis Fernández Sieira sobre Manolo o do acordeón, un invidente que acudía ás casas a tocar unha peza pola onomástica dos veciños. Alberto Fortes escribe sobre Pedro Sarmiento de Gamboa, «o más grande navegante pontevedrés», e Rodrigo Cota, defensor del Colón pontevedrés tamén figura na revista, igual que Mª Luisa Rodríguez Novás, que coñeceu ao gran violinista pontevedrés Manuel Quiroga, e que repasa os seus anos de nenez na Boa Vila.
Outro dos artigos que firma Leoncio Feijoo Lamas fala da casa de baños e aporta un anuncio da tempada de 1910, que ofertaba baños de aseos fríos e templados, con auga doce, salgada e algas do mar, cons sales de A Toxa e outros produtos mineromedicinais. E tamén recolle as tarefas: baño en pila, 1,25 pesetas; bono de 6 baños, 7 pesetas, con sábena e toalla, 9.50. Francisco Calo Lourido, José Benito García Iglesias, Gonzalo González Lorenzo ou Celestino Pardellas de Blas, Xerardo Torrado Agulla, Eva Rodríguez Ferreiro ou Pepy Clavijo, son outras das firmas que colaboraron nesta revista, que recolle na súa portada unha foto dun dos últimos trens que pasaron pola avenida da Raíña Victoria.
Asemesmo onte inaugurouse, no Centro de Maiores da Obra Social Caixa Galicia no Café Moderno, unha exposición con 26 obras feitas polas persoas que participan nos cursos de pintura que imparte no centro a artista Puri Togariños. Os autores dos cadros que se amosan teñen idades comprendidas entre os 55 e os 84 anos, e asistiron á inauguración. A obra que serve de imaxe nos carteis chámase A forza da cor e foi feita colectivamente por todos os participantes no obradoiro.