Aquel guerreiro da vida, sobranceiro, nacera no interior da terra máis fermosa que os meus ollos viran. Contaba, con ese brillo nos olliños que sempre tivo, que a pesar do miserábel que din que é a vida para el fora o mellor dos agasallos. Soamente era reprochábel a súa fugacidade e, en certas ocasións, a súa inxustiza.
Como era propio dos vellos galegos, sentaba na lareira, miraba para o lume, e no intre comezaba a contar, a relatar, a lembrar, a desfrutar dos recordos… Desprendía o recendo da sabedoría e da bondade nas súas verbas.
Era eu pequena cando lle escoitei por primeira vez falar de seu pai. Marchara e non volvera, mellor dito, levárano e privárano de volver.
Convertérase naquel intre en orfo da liberdade. Nunca soubo onde quedara seu pai, mais endexamais o esqueceu. Quizais fose ese o seu segredo… Quizais non amase a vida tanto como dicía. Quizais, e soamente quizais, quería facer tempo para atopalo.
Sempre reparaba nas cunetas e corredoiras, dicía que por alí correra o seu sangue. Dicía que foran as únicas que acolleran a liberdade e a xustiza que o mundo desprezara. Dicía que nalgún tempo, no máis horríbel de todos, fora o leito de morte da persoa á que máis admirara.
E foi un 2 de abril, á noitiña… Atopouse de fronte con aquel home ao que levaba oitenta e catro anos sen ver, estaba tal e como o lembraba. Chamouno: «Neno, xa levo tempo sen verte, tesme moito que contar». Xa non era neno, tanto tiña. Despediuse da que fora a súa parella de baile no danzar da vida. Foi nese instante cando camiñou da man de seu pai por algunha desas cunetas que non ten fin. O destino xa non importaba…
María Alejandra Barco Tojo. Estudante. 17 anos. A Coruña.