Xurdiran na súa face unhas pequenas erupcións, agás na fronte e as orellas. Malia probar tódolos tipos de mascara: alimento, que subía a serotonina, máis ca os likes sociais. Pero agora séntese bolo de vento recheo.
«Será unha alerxia», matinara despois. Mercou tapabocas hipoalerxénicos e espray de auga termal. Nada, as bochas vermellas, impávidas a calquera remedio.
Lembrou que non pasara o sarampelo de nena, Axiña no centro de saúde, previa cita, sacáranlle sangue e deixara alí unha mostra dos ouriños.
A súa médica de familia chamaraa á mañá para darlle o resultado. Sentada nunha cadeira, rela os miolos coa noticia mentres sorbe limoada cuns xeos. Tenta acougar.
Sente o ruído da chave na porta que precede a entrada dun home canso: Berto, de uniforme, tira a súa máscara ao refugallo.
A suor mestúrase co bochorno dun Xulio atlántico neses milímetros de ar entre pel e tecido. El, seguido, vai ao baño a refrescarse.
-Ola Berto, que tal no traballo?
-Been! Sen incidencias cos pasaxeiros, agás un mozo que non tiña saldo na tarxeta. Oes, chamáronte polas analíticas?
-Si, pero...
-E logo? Algo grave?
-Depende! Parece que imos ser pais de novo.
A canseira da face muda nun sorriso que ela observa no espello. O único son é o da auga da billa a correr polo desaugue. Ela interrompe a música líquida e fluída coa súa preocupación:
-Que imos facer, agora que quedei sen traballo?
-De principio gozar do sorprendente resultado dun amor confinado.
-E de segundo? -inquire Uxía cun sorriso de esguello.
-Vivir, con tódolos sentidos.
Ela achégase ás súas costas, ben preto. Ao tempo, escorregan e entrelazan catro mans cheas de burbullas vinte segundos máis.
Andreia Costas. Terapeuta. Pontevedra.