Unha vez escoitei que un dos pallasos máis famosos do mundo era de Ferrol. Tiña un circo cheo de ananos que non viaxaban suficiente e moitos animais dos pantanos e un xefe de pista tolleito que perdera medio corpo en non sei que lugar de África.
Non lembro se o contou Quico Cadaval ou foi outro humorista da costa, pero creo que o pallaso tiña tendencia a facer bromas sen graza e, desde aquela, a familia clown anda tentando remontar o asunto de ter un referente como ese.
Debe ser por iso que Leo Bassi se pasa aos libros e quere demostrar que a risa é a cousa máis seria do humor e que os pallasos, por moito que se pinten, son científicos da risa.
A olimpiada pallasa que o Festiclown propón cada ano para Compostela ten previsto darlle a volta á cidade e outro pouco ao xénero. Os límites están difusos porque antes había xente que no almorzo, entre as galletas e os flocos, podía distinguir a un pallaso dun bufón.
Era unha distinción burda e de circunstancias porque respondía a ideas manidas: os pallasos van pintados e os bufóns levan axóuxeres nas puchas. Os pallasos cheiran a serrín da pista e os bufóns imitan a elegancia dos pazos da monarquía ou a parodian, que non se sabe ata que punto hainos que untan e hainos que critican.
Tópicos sumariais e extemporáneos porque nin quedan circos con serrín nin quedan monarquías como deus mandaba. Por non quedar, non parece que quede deus, tal e como explica con contundencia verbal Leo Bassi.
Como non quedan circos nin case pazos, ou están en man doutra xente, os bufóns teñen que cambiar de circunstancia e vanse mesturando cos pallasos ou viceversa, ou van volvendo a ser todo un, unha mesma profesión que ten na risa o seu centro de operacións e en como provocala a súa dificultade funcional.
Algunha xente ten ideas equivocadas sobre os pallasos como ten ideas equivocadas sobre a sociedade. Ideas de lixeireza ou de escalafón. Por exemplo, cren que aquelas cousas que non dan risa son máis importantes que as que a dan. E non deixa de ser curioso. O que nos divirte é menos importante que o que nos amola. Que visión do mundo. Habería que acabar coa melancolía.
Hai xente que pensa que a misa é importante porque nela non se ri nin o campaneiro. Son os mesmos que opinan que os funerais son máis importantes que os bautizos. Igualiños a quen pensa que hai que dividir o mundo segundo a importancia e eles colócanse no primeiro lugar.
Os pallasos teñen un lugar pésimo no escalafón da importancia esta. Peor que España en Eurovisión. Outra cousa é que non debería importarlles aos pallasos e tampouco debería ser un motivo para nós, que deixamos a importancia para as cousas importantes e sabemos que rir é do máis importante que hai, do máis intelixente que se pode facer.
Tampouco se trata de ir aos pallasos como a un congreso de filosofía porque, de ser así, a filosofía sería divertida e en lugar de unha asignatura en galego sería a media hora do recreo. Pero no fondo un clown xoga coas mesmas materias que un filósofo: toma un personaxe e o reconvirte pero para que todo o mundo poida rir ten que facelo recoñecible como en calquera exercicio de comunicación.
A vantaxe dos pallasos é que non piden grandes esforzos porque basta con deixarse levar e, segundo os días, tamén hai que participar un pouco, hai que aplaudir algo e, cando pasan a gorra, tampouco vale botarse atrás. Logo, en días especiais, o pallaso ou pallasa mira para un e decide darlle dez minutos de fama en Praterías facéndolle algunhas perrerías amables que, ben miradas, están moi por baixo en crueldade do que fai todos os anos a Axencia Tributaria con nós. Por iso hai pallasos porque non todos queremos ser Facenda.