Ao comezo dos anos 60 Santiago era unha cidade duns corenta ou cincuenta mil habitantes, e cuns cinco mil universitarios. Ao final case se coñecían entre todos, di Antón Santamarina, quen lembra que a partir da casa sindical en República do Salvador todo eran leiras no Ensanche. Os barrios tiñan unha definición perfecta, San Lorenzo era San Lourenzo, «e Sar era Sar, había case ata solucións de continuidade», apunta rindo.
Un dos seus tíos exiliados a Estados Unidos despois da Guerra Civil era coñecido de Ramón Piñeiro e deulle unha carta cando chegou a Compostela, polo que Antón foi a ver ao intelectual galego, «e comecei a frecuentar a mesa camilla de Ramón Piñeiro». Tamén a participar nas actividades da asociación O Galo, da que mesmo foi presidente un par de anos, «e na miña vida aquí non sentín a señardá que sentín cando me meteron no seminario».
Aínda que cre que os mellores anos para a expansión social do galego aínda están por chegar, asegura que a finais dos 60 a lingua comezou a facerse un oco: «Era algo que se vía vir, a reivindicación do galego acabou estando presente en todo». De feito, despois da morte de Franco e co inicio do camiño da autonomía «o galego era practicamente unha reivindicación de todos os partidos políticos».
Un privilexio
Viviu primeiro na pensión da rúa dos Loureiros, logo o seus tíos mercaron un piso en República do Salvador onde estaban os sobriños a cargo dunha tía avoa, e xa cando casou viviu na zona nova ata mercar unha casa en San Clemente. Por un lado ten Raxoi, por outro a rúa da Trindade e a praciña de San Clemente, «un privilexio total», remata.