De combatir incendios en el monte a las aulas: el ejemplar caso de un melidense en la FP gallega

Patricia Calveiro Iglesias
Patricia Calveiro SANTIAGO / LA VOZ

SANTIAGO

Alberto López, en el entorno del monte Pedroso. El jefe de brigada en el Distrito IV considera que «a xestión do territorio está facendo de Galicia un polvorín» y, además de invertir en prevención a corto plazo, a medio y largo plazo «habería que xestionar coas comunidades de montes a volta do gando en extensivo porque é moito máis efectivo, sostible e mellora o solo. A solución pasa por ter as aldeas vivas, que viva xente delas e nelas», afirma.
Alberto López, en el entorno del monte Pedroso. El jefe de brigada en el Distrito IV considera que «a xestión do territorio está facendo de Galicia un polvorín» y, además de invertir en prevención a corto plazo, a medio y largo plazo «habería que xestionar coas comunidades de montes a volta do gando en extensivo porque é moito máis efectivo, sostible e mellora o solo. A solución pasa por ter as aldeas vivas, que viva xente delas e nelas», afirma. XOAN A. SOLER

Alberto López, jefe de una brigada forestal, fue premiado por la Xunta tras lograr uno de los mejores expedientes en ciclos superiores

10 ene 2026 . Actualizado a las 05:00 h.

«Meus pais e avós eran labregos. Sempre lle puxeron moito cariño ao coidado dos animais e labores do campo. E, sen buscalo, inculcáronme a paixón pola natureza e polos traballos no agro», cuenta Alberto López Vázquez, un alumno de Agraria del CIFP Santiago distinguido recientemente por la Xunta en los premios extraordinarios de la FP gallega, al acabar el ciclo superior con uno de los mejores expedientes académicos (concretamente, con un 9,47 de puntuación media).

Este melidense de 39 años se crio en una aldea, en As Barreiras, rodeado de vacas, cerdos, ovejas, gallinas, conejos y abejas. Hoy aún tienen un centenar de colmenas y Alberto sigue disfrutando de su afición por la apicultura. De naturaleza inquieta, cuenta que empezó Veterinaria y otros estudios, pero no acabó ninguno de ellos, en parte porque comenzó desde muy joven a trabajar como forestal. «Tiña uns 21 anos cando entrei nas campañas contra os incendios. Levo desde o 2008. No verán traballaba no que gustaba e no inverno do que podía», comenta en tono divertido un hombre que tocó multitud de palos en el ámbito laboral y actualmente es jefe de brigada en el Distrito Forestal IV de Barbanza. «Estiven nunha tenda de mobles, de camareiro, fun autónomo, camioneiro, pasei nas Canarias unha tempada nun centro de animais coidando a grandes mamíferos...», enumera. Y, tras la pandemia, viviendo en Compostela, decidió inscribirse el curso del 2021 en un ciclo que aunaba todo lo que a él le gustaba, en el centro de FP que está en la falda del monte Pedroso.

Esta vez no lo plantó, aunque en algún momento tuvo que hacer malabares para compaginar la vida laboral con la de estudiante: «Naquel momento estaba nunha cooperativa de envasado de mel e o ciclo era polas tardes, polo que tiña horarios compatibles. No verán, coincidían tres dos seis meses da campaña forestal e fun amañando metendo vacacións e cambiando quendas de traballo cos compañeiros. Cando fas o que che gusta, sempre atopas oco».

Asegura Alberto que no le costó ponerse a estudiar con treinta y pico años ni siente que hiciera grandes sacrificios para sacar las mejores notas al término del ciclo (en el curso del 2024, cuando presentó el proyecto final), con la ventaja de que él ya partía con una base en muchas materias por sus conocimientos en maquinaria, gestión de montes o incendios, por ejemplo. El suyo, añade, es además un ciclo modular en el que hay gente de todas las edades, desde 18 a más de 50. «Calquera idade é boa para estudar e facer o que che gusta», reivindica un melidense al que nunca le frenó la idea del denostado sector primario.

«O sector agrario pode ser rendible e hai proxectos que está poñendo xente nova en marcha que así o demostran. Tamén está un pouco romantizada a idea de que vivir na aldea é durísimo e estás en condicións penosas. Non debería ser así e ahí teñen que poñer máis da súa parte as Administracións para que se poida vivir no rural cun mínimo de servizos garantidos: sanidade, educación, comunicacións... pero eu si vexo que hai un futuro na aldea», dice el melidense afincado en este momento en Portosín (Porto do Son).