Calma outonal na mañá do domingo que inaugura unha nova estación. Entre un inmenso silencio, a luminosidade esparéxese sobre o areal que a baixamar deixou totalmente espido. Aló ao fondo, dende o paseo, avístase unha numerosa bandada de corvos apertados. Semella que escoitan o sermón dun deles que, arroupado por outros dous, móvese nerviosamente e gralla axitando o pescozo e as ás.
Despois duns minutos, dende o noroeste achégase un exemplar de bo tamaño flanqueado por outros dous máis pequenos. Aterran diante dos reunidos. Logo dunha exaltada discusión entre os que levan a voz cantante, a asemblea comezou a dispersarse pouco a pouco ata disolverse por completo. Cando subiu lentamente, a marea borrou as pegadas da xuntanza. Pensas: eses paxaros de ébano teñen sido protagonistas de curiosas páxinas da historia universal da literatura.
Os corvos son astutos, pillos, e desconfían dos humanos. O mesmo que nós deles, porque nos inspiran algo de temor e pode que medo tamén: talvez nos lembren aquela crenza popular con respecto ao maleficio que se aventuraba tralo feito de que un ou máis gatos negros cruzasen no mesmo día por diante nosa. Na nosa aldea, cando eramos rapaces, case todos queriamos ter un. E case todos o tivemos. Nunca souben moi ben o motivo. Dende logo, non era só porque sabiamos que o tío Xaquín, O Belán, criara un ao que lle aprendera a falar. Sería quizais porque esa ave que viste traxe de loito rigoroso nos resultaba inquietante e enigmática? Talvez si.
Naquel tempo os vellos relataban que teñen alma de contacontos. Que saben moitas historias, porque coñecen case todo. Dende as altas copas das árbores, onde acostuman construír os seus niños, ven o que ocorre a rentes do chan. E grazas á fortaleza das súas ás poden percorrer longas distancias e mesmo albiscan os leitos dos ríos, rostros apracibles e fermosos que agochan misterios baixo as súas láminas tersas e luminosas, cambiantes de cores.
Tamén coñecen o mar, as praias, os campos, os montes e os vales... Ao parecer, só outro paxaro lles podía facer sombra: o moucho, pero este é máis taciturno, máis metafísico.
«Tamén ti tiveches un», lémbrache esa voz que te asalta no albor do día, antes de que o medo á negrura se retire e deixe un espazo para o soño. O noso corvo, coma os doutros compañeiros, morreu de xeito inesperado. Como era veciño do medo á escuridade, o mesmo ca ti, unha noite caeu nun bidón de alcatrán e afogou dentro del. Que grande desgusto levamos! Menos miña nai, pois xa non tería que andar preocupada de que lle volvese roubar os peixes da cociña.
Dicían os vellos tamén que este paxaro de ébano é moi intelixente e que atesoura unha memoria coma a dos ríos. De feito, o noso nunca esquecía o sitio onde agochaba o que furtivamente pillaba nunha bandexa na casa ou no cuberto dentro da cazola do can. Esta ave maxestosa e de andar chulesco é a protagonista central de Raven, o afamado poema de Edgar Allan Poe, no que teimudamente sentencia case todas as estrofas cun «nunca máis», e cuxos versos finais rezan así: «Aparta tu pico de mi corazón/ y tu figura del dintel de mi puerta. Y el cuervo dijo: ¡Nunca más!».