A tristeza dos campos da Silva

A risa da nosa nai, cando me vía baixando pola escaleira descalzo, nunca se esquece

Gonzalo Trasbach

Ao rico caldo do «papalanverzas»

Nestes escuros días, lembras a luz do ceo pechado da infancia caendo sobre o desaparecido Campo da Misión

Gonzalo Trasbach

A mirada dunha nena camiño da escola

Optou por atravesar a noite sen lúa nun barco sen mastro nin remo

Gonzalo Trasbach

Xaneiro, sen piedade nin clemencia de nós

Estes fatídicos lémbranche as cadeas de temporais consecutivos da túa infancia

Gonzalo Trasbach

A música dos días do porvir

Gonzalo Trasbach

E a vella coas «braghas» nos nortellos

Facíalle ilusión saír daquela abrupta paraxe e visitar a vila noiesa por vez primeira na súa vida

Gonzalo Trasbach

Tres mulleres falando da cor da lúa

Gonzalo Trasbach

Topónimos coma palabras luminosas

Os nomes das aldeas, de todas as aldeas do noso territorio, atesouran mundos

Gonzalo Trasbach

A Noiteboa e a misa do galo

Gonzalo Trasbach

Amigos das pegas e dos lagartos

Oír o latexo do bosque no fondo silencio da tarde

Gonzalo Trasbach

A maldición da antiga casa de Talló

Gonzalo Trasbach

O alento da marea alta nos Carriles

Aquela tarde cando te abracei tremendo, andaban os paxaros aos figos polas eiras

Gonzalo Trasbach

Os vellos falamos a lingua da tose e da artrose

GONZALO TRASBACH

Nubes negras varadas no alto de a Meda

Gonzalo Trasbach

O infatigable croar das ras na charca de Abanqueiro

GONZALO TRASBACH

Oración para o santo Sanmartiño

Gonzalo Trasbach

Defensa da memoria do noso espazo natal

As preguntas xa son case tópicas: Por qué escribes? E, para quen escribes?

Gonzalo Trasbach

Soñando cos outeiros dos Miñotos

Deus non nos trouxo ao mundo para ceder en todo momento diante do medo

Gonzalo Trasbach

O tractor azul, á sombra dos salgueiros

E tomaron sen ningunha oposición aquel cacho de terra que metía o nariz na auga do mar

Gonzalo Trasbach