Nena, recordas os nosos días máis felices, cando puñas as túas pernas no meu regazo mentres mirabamos a televisión e che facía cóxegas nas plantas dos pés? E lembras a noite que me atopaches chorando na porta do ascensor cando saín levar a bolsa do lixo para o colector? Entón dixeches: «Cóntame, por que choras?». E logo subliñáchesme que a miña tarefa non era ocuparme da vasoira, senón de cargar e librar a lavalouza. Contesteiche que non choraba por iso, senón porque fora ao cemiterio e diante dos panteóns dos meus mortos non fun quen de escribir un epitafio para os meus pais. Volvín fracasar por enésima vez. Despois de tantos anos sigo temendo non acertar, pois un non honra os seus ancestrais mortos perpetuando as súas vaidades.
E mentres falaba contigo sentín como se rachaban os cadeados da memoria e vía desfilar por diante dos meus ollos escenas da nosa vida de mozos. Miña nena, lembras o día que sentamos na testa do milleiral e despois dun curto tempo descubrimos os frandos do amor no serán abrasador do mes de xullo? Cando chegaches á casa tiñas as pernas rabuñadas e as bragas manchadas de terra. Outra das escenas rodámola en setembro. Nesta vez sentamos debaixo da viña. E vendimamos os bicos do mosto e o doce sabor dos bagullos das uvas nas nosas bocas. Naquela ocasión rascaches as cachas cunhas silviñas agochadas entre a herba que nin sequera sentiches. Eu regresei cos xeonllos encarnados e coa mirada inmóbil na retina do paporrubio colgado na cepa, perplexo ante o noso descaro.
Lembras cando nos solpores de agosto iamos buscar piñas e leña para o inverno? Volviamos coa roupa ulindo a brea, coas caspelas dos piñeiros pegados ás costas e cos pantalóns rachados. E de cando iamos buscar auga á fonte? Traïamos a roupa mollada e os baldes pola metade: cada bico furtivo, unha perda de líquido. Regabamos o camiño, que cheiraba ao noso amor clandestino. E cando túa nai che mandaba até a aldea veciña na busca da caixiña de madeira que agochaba a figura da virxe de Fátima, saíache ao encontro nun sitio onde non había casas. Menos mal que a santiña era muda, senón a túa naisiña nunca máis che deixaría achegarte á miña beira.
E logo non recordas a tarde na que estreamos o noso primeiro coche? Subimos á montaña. O gando pastaba en silencio nunha veiga entre catro cristas. Os animais só movían os rabos para apartar as moscas. Había un zunido do vento do nordés. Vimos como o sol se mergullaba nas brillantes augas salgadas do Atlántico, mentres nós, completamente espidos, suabamos dentro do noso auto. Naquela hora enmeigada do solpor mariño, sen corvos nin gaivotas no ceo, nada nos parecía pecado. Sabiamos que Deus, que nos miraba desde o máis alto cos ollos vendados, perdoábanos. Como era de carne e óso e nada intervencionista, como diría o grande Nick Cave, coñecía ben a debilidade da nosa carne humana. Absolvíanos e de nada nos tiñamos que arrepentir.
Só lle tiñamos que agradecer a graza daqueles momentos polos que agora sentimos nostalxia, e nos que aprendemos a nobre arte de saber gastar ben o tempo. Naqueles intres gozosos, de repente xurdiu como da nada un paxaro de brillantes plumas e vivas cores. Pousouse no capó e mirounos asombrado da nosa completa nudez. Deu un xiro ao redor do auto e logo cruzou a tardiña. Pareceunos un signo. A súa inesperada presenza confirmounos que aquilo do outro mundo que rozou a pel dos nosos corpos durante un intenso instante sen medida, iso era o que de pequenos confundiamos co paraíso.