Era un caloroso atardecer dos últimos días do verán. A sombra da montaña caía docemente co seu manto de frescura sobre a aldea de Runs. Na taberna de Carmiña, debaixo do curral, había unha mesa que ocupaban media ducia de homes de distintas idades. Os demais estabamos sentados nunhas escaleiras ou en banquetas individuais e mesmo algúns de pé. Na mesa, a voz cantante levábaa un home ao que alcumaban o señor Doncocido, non porque andase sempre «cargado», que algo tamén ás veces, senón pola irreprimible querenza que tiña pola carne do animal que reina nos cortellos sen pegar pancada, cociñada con grelos amargos, patacas e lentellas. Pero tamén gusta da tallada das reses, do xabaril e do galo da casa. O peixe, pouco lle vai. Este home, natural do Araño e que agora vive en Boiro, estaba relatando historias que el xa vivira ou que lle pasaran a algún dos seus veciños da aldea.
Este señor Doncocido, tan comedoriño el, estaba narrando que tiña un veciño e amigo da mesma idade. Andaron xuntos á escola e foron no mesmo curso á «mili» pola Mariña. A familia deste amigo, Monchiño, que así se chama, matou o porco pasada a ponte da Constitución, pois para o Nadal estaba previsto que o máis novo dos seus dous fillos, viñese á casa de permiso. Uns cantos días máis tarde da matanza, a familia fixo os rexóns. A nai, en previsión de que o fillo maior os papase en pouco tempo, gardou un bo puñado deles nun pucheiro de barro. Tapouno pola boca cun redondel de cortiza e agachouno na artesa da cociña vella, onde a graxa conservaría as talladas até que o seu neno viñese á casa. Pero o máis vello, un Carpanta rural que só pensaba en comer, descubriu o recipiente e decatouse de que súa nai o tiña vixiado.
Mais cada vez que pasaba cerca del ou o vía o seu estómago non paraba de gruñir, de roncar, de remoer. Así pois, deulle voltas e voltas ao asunto até que un día cando estaba só na casa tivo tempo dabondo para examinalo con moita calma. Cando o colleu e o levantou no aire e lle viu o fondo por fóra tivo unha visión. Buscou un cicel e empezou a picar no barro do pucheiro. Cando lle abriu un burato o bastante grande para que pasaran as talladas, colleu un arame e construíu unha especie de anzol para metelo dentro e enganchar os rexóns e ilos sacando un a un. E así foi. E pouco a pouco papounos todos. Cando o máis novo chegou de permiso, a nai púxose moi contenta. Colleu o recipiente para prepararlle un bo prato de torresmos. Pero que tremenda contrariedade levou a muller cando viu que só quedaba a branca graxa!
Foi tanto o desgusto, que levou á nai para a cama deprimida. O maior buscou unha escusa para pasar todo o día fóra. Cando pola noitiña regresou, preocupouse pola nai, que aínda non sabía o do buraco que tiña o pucheiro no fondo. Entón consolouna e culpou aos pobres ratos, aos que chamou jalopíns. E ademais prometeulle que os ía matar todos con Ratibrón.
Contou Doncocido que o irmán do Monchiño era un lambón de carallo! Recordou que unha vez foran os tres a comer á tasca Vikinga de Catoira. E el, ao que todos chamaban O Tripero, aínda que ninguén llo dicía na cara porque ten máis mala hostia ca un da aldea ao que alcumaban Patafandanga por ter unha perna máis curta ca a outra, cando lle serviron o pedido, colleu o prato, ateigado de patacas fritidas con oito pinchos, rodeouno cos brazos e co garfo e o coitelo en cada un dos puños, non miraba para ninguén. E cando Monchiño lle quixo pinchar unhas patacas do seu prato, o máis vello botoulle unha mirada que asustaba a calquera e mesmo gruñiu como fai un can cando o gato lle quere birlar algo da comida que ten na súa cacharreta.