Podo imaxinarme a esa parella de turistas en Camelle sorprendida pola ola que case os leva para sempre. Non serían os primeiros. Si, hai algo de imprudencia, incluso moito, pero tamén inflúe que a xente de fóra non sabe, non sabemos, cales son os xeitos do mar. Golpes que parece que baten lonxe e veñen a por ti. Aínda lembro unha vez que o océano de Rostro viña todo xunto, todo, a por min. Arrastrado, si, por aquela praia de fina area, un espello, horizonte infinito, pero como corría. Carros de fuego, sen música de Vangelis. Tamén me arrepía a xente que polas beiras do faro de Fisterra vai saltando, tendo a un metro os cantís. Non lles debe chegar con ver o ben que o fan as cabras.
Todo ten o seu xeito. Non só no risco. Cousas que parecen sinxelas e non o son. Por exemplo, para un que mamou o mar igual é complexo coller ben unha gallada de herba seca desas que cubren o home e a horquilla mentres se carrexan. Ou nunha chea, distinguir o sitio natural do rego nunha capa de auga uniforme. O prender ben o arume cando está algo mollado. Ou pasar por unha gavia sen enlagarse. E incluso andar por riba do esterco da corte sen pisar a bosta. Coller polo pescozo un gato sen que te rabuñe, ou a galiña polas ás, ou o coello polas orellas. Ou muxir. Tan sinxelo que parece. Tamén o é aloumiñar unha vaca que está brava, falándolle. Se te descoidas, túrrache. Pois como as olas do mar.
pilar traba directora do centro social nosa señora do carme de Fisterra