No 8M sempre me pregunto que é ser unha muller empoderada e se eu entro nese canon, nesa estrutura social e política que denomina tantos discursos do século XXI. Eu son das que pensa que nosas avoas xa eran empoderadas, aínda estando no contexto orixinal que lles tocou vivir, onde non podían abrir unha libreta de aforro ou entrar nun bar soas.
Na maioría das casas, as mulleres eran as verdadeiras economistas que contaban tantos cartos que entraban e tantos outros que saían. A elas ensináronlles que non podían facer nada e a nós, catro xeracións despois, dinnos que podemos chegar a todas partes.
Somos humanas. Ás veces, non podemos conciliar, nin estar nun lado e atender todo en outro, ter todo milimetricamente controlado. As mulleres perfectas que aparentamos ser de cara á galería, nas redes, non existen. Nin Roro, nin ninguén que habite esa pel. Moitas veces choramos de frustración e a sociedade non nos entende. Asasínnanos e somos unha noticia máis. Se temos fillos tarde, culpabilízannos coma se o dereito a ter unha carreira profesional fose pexorativo. Temos dereito a pensar en nós, aínda que o mundo paralice o seu alento nese transo. Non somos perfectas, non acadamos todo o que nos propoñemos e non podemos velo coma un fracaso. Muller empoderada é a que se propón metas e logros e se non os acada volve intentalo, sen confundir o esforzo co sacrificio. Miña tataravoa non se imaxinaría que a súa tataraneta escribise, dese unha poñencia pública ou chegase á Universidade. Pequenos hitos persoais, universais para todas.
Como din as Fillas de Cassandra, amiña tataravoa estaría contenta. Eu tamén estou feliz de todas aquelas que me precederon.