XOSÉ CARLOS CANEIRO DE SOL A SOL
08 nov 2000 . Actualizado a las 06:00 h.Aquel día declarou en bancarrota a súa esperanza. Unha muller de perfil exipcio, erecta, anunciaba unha lata de conservas ataviada con roupas vaporosas. Mirouna. Resultáballe familiar aquela presencia. Correu á caixa forte onde gardaba os seus deseños por comprobar as sospeitas que golpeaban, impacientes, o seu interior. Só puido pronunciar un grito cando a porta amosou o seu baleiro. Os debuxos non estaban. Lívido. Incrédulo. Chamou á señora Quintana para saber qué se podía facer nesta situación. Ela encontrábase demasiado ocupada cobrando dereitos de autor, sabor a hiel, e repartíndoos entre organizacións humanitarias. Non atendeu a Roberto Verino. A medida que pasaban as horas el sentíase peor. Con menos peso: etéreo, deshabitado, volátil. Chegou a flotar por riba da fábrica mentres os habitantes da súa tribo, atrapados na contemplación, non escoitaban o seu agónico lamento. Roubáronme a alma, dicía Verino. E voaba, voaba, voaba. A dama de perfil exipcio, allea ao milagre da levitación, seguía anunciando unha lata de conservas. O mundo, bandido, resultaba incesantemente cruel. Cruel. E torpe.