El patrón gallego David Trillo estuvo 73 días en un remolcador sin pisar tierra firme porque su empresa no enviaba reemplazo y un compañero llegó a tirarse al mar dos veces
24 sep 2014 . Actualizado a las 17:36 h.Los especialistas dicen que a partir de las cuatro semanas la cabeza ya empieza a resentirse y fijan una estancia máxima de 42 días a bordo. El patrón de remolcadores David Trillo Gallego (Cee, 1978) y su tripulación pasaron 73 días «sin pisar terra nin tan sequera vela» a 90 millas de la costa de Angola, en el Atlántico sur. Todo porque su empresa no enviaba el reemplazo previsto. Ahora, ya en casa, más delgado pero con buen aspecto, describe las sensaciones de esa campaña en la que un compañero polaco de 25 años llegó a tirarse por la borda porque no aguantaba más». Lo hace para que la gente entienda que las historias románticas de libertad atribuidas a los hombres del mar se sustentan más bien poco en el mundo real.
«Moitas veces é peor que o cárcere, porque non hai saídas ao patio e sabes seguro que non escapa ninguén», bromea Trillo, que desmenuza su día a día como una reiteración de pensamientos que pueden conducir a la locura.
«No mar ten moita importancia saber para canto tempo vas, porque a cabeza xa se fai unha idea, pero ao pasar de aí cada día que pasa é un mundo. Nós, en teoría, temos turnos de catro horas, pero realmente estás sempre facendo manobras e nun barco tan pequeno hai moitos ruídos, calor e estás permanentemente no mesmo. O único que fas e subir e baixar a mesma escaleira e nunca podes camiñar máis de 30 metros. Iso aféctalle tamén ao corpo porque se atrofia», relata.
Si a esas condiciones habituales se suman las deficiencias que tuvieron esta vez en las plataformas petrolíferas angoleñas en el Atlántico sur, la situación se complica todavía más. «Quedamos sen leite, sen pan, sen café, sen patacas,... e Internet xa non había pero o sistema de enviar correos por satélite tamén se avariou e, para rematala, o aire acondicionado, que nestes barcos novos -o noso era un remolcador de estreo de 37 metros que fomos buscar a Róterdam- nótase moito, porque están todos acristalados e non podes abrir ventás para ventilar», explica el marino ceense, que tampoco quiere darle especial relevancia a su caso, porque sabe que los hay incluso más duros «como os que van á pesca en campañas de seis ou nove meses» o un cocinero con el que está en contacto y que «pasou 19 meses nun petroleiro, nin Colón nos tempos dos descubridores», que «son xente verdadeiramente para admirar».
Ni siquiera este es su peor embarque, porque en el anterior trabajaban con los piratas merodeando a solo unas millas y recuerda incluso de «ter que durmir fechado». En el Báltico, un tripulante ruso completamente borracho llegó a atacarlo, «cortou as venas, rompeu a cama e tivo que vir buscalo a policía».
Esta vez, el caso más grave fue el del maquinista polaco que se encontraba en otro de los cinco remolcadores que trabajan conjuntamente para mantener petroleros de hasta 355 metros quietos durante dos días mientras cargan el crudo. «Ao pasar dos 42 días de contrato dixéronlle que tiña que estar outra semana máis e tirouse pola borda. Atendeuno un médico das plataformas e decidiron desembarcalo a Luanda nunha lancha e levalo ao hospital. Unha vez en terra volveuse a tirar ao mar polo peirao», cuenta Trillo, que atribuye buena parte de estos problemas a la fiebre capitalista y a la enorme corrupción que domina desde los visados hasta la entrega de suministros. Unos trámites en los que abre algunas puertas el fútbol, porque «non saberán onde está A Coruña, pero, cando che ven o pasaporte, ao Deportivo coñéceno en todas partes».
«Quedamos sen leite, sen pan, sen patacas,... e, para rematala, sen aire acondicionado»