«O meu novo libro reivindica a recuperación do interior de Galicia»

Jorge Lamas Dono
jorge lamas VIGO / LA VOZ

LEMOS

ALBERTO LÓPEZ

O escritor e xornalista de Monforte presenta hoxe en Vigo a súa novela «Todo ser humano é un río»

27 oct 2016 . Actualizado a las 05:00 h.

O monfortino Manuel Veiga presenta ás 20.00 horas la librería viguesa Librouro (Eduardo Iglesias, 12) o seu novo libro Todo ser humano é un río (Xerais). No acto estará acompañado polo escritor Antonio García Teijeiro e polo director xeral de Edicións Xerais de Galicia, Manuel Bragado.

-¿Neste libro fala de vostede?

-Mais que falar de min, fala a través de min. É unha reivindicación do interior de Galicia porque os que nacemos no interior acabamos vindo todos para a costa e aquilo queda un pouco abandonado. Este libro é un pouco a recuperación, en certo sentido, do interior de Galicia.

-¿É unha recuperación a través da súa memoria?

-E da miña experiencia. Por exemplo, narro recorridos polo monte buscando un castelo. En Galicia hai moitos lugares que se chaman o castelo e na inmensa maioría hoxe xa non quedan restos. Eu son moi do centro da cidade, pero a través dun grupo de amigos e a miña compañeira vivimos unha experiencia moi interesante na serra do Leboreiro. Empezamos buscando un castelo e finalmente encontramos as ruínas. Acabei descubrindo, e supoño que tamén o percibirán os lectores, que no monte, que en principio parecía baleiro, descobres unha morea de cousas, que houbo unha vida intensa con moita historia.

-¿Como o conta?

-En parte eu falaría de xornalismo poético; creo que hai unha especie de crónica e de darlle un fondo que o faga un pouco atractivo. A literatura non deixa de tratar mitos, e os escritores tratamos de crear mitos.

-¿Hai nostalxia no relato?

-A nostalxia é un sentimento que non me gusta, ademais paréceme inútil. O que si me parece útil é o coñecemento. Como cando descobres que un lugar que parecía baleiro ao final está cheo de cousas, esa foi unha gran experiencia.

-¿O título ten que ver cun percorrido ou cun cambio?

-Son as dúas cousas, porque todo percorrido cambia ás persoas. A maiores diso, hai outra parte que a min me espertou a curiosidade. Cando se fala nas novelas das historias familiares parece que son sempre referidas a persoas que viviron sempre fóra. Eu, entón, pregunteime se na miña familia pasara algo interesante. E fixen esa indagación.

-¿Ten algo de libro de viaxes?

-Si, en parte ten unha compoñente de libro de viaxe. Hai moitos materiais nel porque hai desde o que serían pequenos relatos, como o medo que lle tiñan os campesiños aos cans rabiosos; ou cando no campo de fútbol dun grupo escolar, un día de nevada, aterrou un helicóptero do exército americano. Son cousas que ocorren cando indagas na vida. Tamén falo de Manuel María e Lois Pereiro, aos que coñecín moito e son de Monforte. Representan os dous extremos do estilo poético, un máis convencional e outro máis vangardista. Eu toco non só as diferenzas entre eles, senón tamén os parecidos.

-¿Como o tomaron as persoas que saen no libro?

-Esa é unha das particularidades do libro, os personaxe son practicamente todos persoas reais. De feito, algúns asistirán a presentación do libro. Á xente gústalle moito saír nun libro, aínda que non todo o mundo serve para contar historias; hai xente que sen ter nada que ver coa literatura saben contar e son grandes observadores da realidade, e o que che contan é moi interesante.

Argumento local

A última obra de Manuel Veiga é unha novela de autoficción (na que o propio escritor aparece como un dos protagonistas) e sucede en boa parte en Monforte e con personaxes monfortinos, todos eles cos seus nomes auténticos