LA TRIBUNA
01 oct 2002 . Actualizado a las 07:00 h.RECOÑEZO que son un asno político, cultural e sociolóxico. Non entendo nada. Só sei que non sei nada como refería Sócrates, o mestre de Platón. Confésolles que, sen embargo, non concordo e non sei cómo a corporación municipal ou quen sexa trae ás festas a un cantante (¡) da categoría de Julio Iglesias. Contaba (ía dicir que refería Julio Anguita) Joaquín Sabina que Julio Iglesias era o leader das listas da canción como el o era da poesía. Sexa que provocou directamente aos artistas-poetas para que fixeran un acto de reflexión sobre o seu oficio. Entre eles está o de que ao poeta hai que lle pagar os recitados. Ás veces un pensa que Joaquín Sabina é moi lúcido aínda que non lle guste miga o que fai. Semella un poeta luciferino, coas armas veladas dun Góngora ou Quevedo entre os clásicos. Escribe sonetos moi modernos. Vén a conto o título deste artigo por canto eu non reclamarei desde a miña individualidade e insociabilidade o voto público a favor de ninguén, tampouco son anarquista ou ácrata. Debo confesarlles que a máxima hippie de «la imaginación al poder» segue lacerantemente viva. Increíblemente viva. Só a imaxinación e o amor son revolucionarios.