TRIBUNA | O |
20 ene 2004 . Actualizado a las 06:00 h.SE HAI, existe un país onde os oficios de labrador, taberneiro e xardineiro se dean tan disociados e á vez coma entrenzados, atrapallados, é en Galiza. Nin se quer arar, nin se quer despachar con dilixencia (o único taberneiro decente que deu este país foi o perseguidor de don Ramón Cabanillas, Antón Avilés de Taramancos). O último grande labrego foi o poeta simbolista coma Antonio Machado pero menos decimonónico e bastante máis simbólico Xosé María Díaz Castro. As árbores van muchadiñas, non murchas, sen froita doce ao padal, as árbores desastradas. Nin castiñeiros podados, demoucados, torados. Nadiña de nada. Nin maciñeiras, nin macieira ou mazanceiras traballadas como Deus manda, como se deben traballar as terras, con meiró. Precisan de coidado as árbores neste país: fríos, xeadas e curiscos, a escarcha das cebolas. En fin: nin un quilogramo de froita. As patacas mal gobernadas. Guindámolas como se fosen pedras, sen fervor vexetal. Toda Galiza desgobernada: figueiras, abeleiras, de todo. Os xardíns públicos precisan dun coidado exquisito porque as árbores que hai son de tipo nórdico ou centroeropeo pero, paradoxalmente, non resisten o noso clima, terra e peste fúnxica. Os fungos sacoden Europa: os umeiros, negriños, pradairos, logo virán as tilleiras e non quedará nada. E en canto ós labradores son os últimos resistentes e de Filipinas. Pouco ou todo se pode esperar deles: canto máis cando no canto de beber viño do país que quente ou sangue, beben nórdica cervexa fría, pero sen a típica hamburguesa alemana. O viño quenta os espírito e é o sangue da terra: Florencio Delgado Gurriarán.