A Universidade de Oxford vén de facer público un estudo segundo o cal hai moitas opcións de que a vida na Terra sexa dunha singularidade inquietante: hai un 99,6% de que non haxa outra vida intelixente na Galaxia e un 85% de que non a haxa en todo o universo observable. Non quixen ler a fondo a noticia, porque se trata dunha posibilidade que me causa un fondo abatemento, e optei por centrarme no que me permitía ter esperanzas: sen dúbida, o universo non observable é maior có observable e, como a min non me preocupa o paradoxo de Fermi, coido que é mellor que as civilizacións non entren en contacto (a historia da humanidade e a explotación colonial ensínanos unha lección); mais aposto por manter a miña idea de que o universo é un espazo buligante de vida, e iso lévame a pensar que nós non somos máis ca unha manifestación fermosa da súa continxencia.
O noso pequeno planeta orbita arredor dunha estrela mediana, unha entre os 300 mil millóns dunha galaxia entre miríades de galaxias. Hai quen afirma que, máis alá da súa vida, é igual o que aconteza. Non é o meu caso: encántame pensar que, alén da miña propia existencia e o meu tempo, a sinfonía da vida seguirá soando en formas inimaxinables para nós e paréceme fermoso o feito de que, mesmo se un asteroide puxese fin repentino ao noso fermoso punto azul pálido (como Carl Sagan gustaba de chamarlle na serie que marcou a miña infancia), a historia da vida seguiría. Podo admitir a fin da miña existencia e a da vida intelixente que coñezo; mais resúltame inaceptable a idea dun universo inerte.