e non fose porque é un enorme problema, o mellor sería botármonos a rir;
aínda que poida que, precisamente por iso, non sexa posible evitalo. Son desas persoas que se esmendrellan coas caídas (mesmo as propias) e, como se supón que o riso ten un efecto anestésico e cando rimos, as cousas doen menos, confeso que nunca lle dei demasiada importancia a este defecto.
Así que ten lóxica e é perdoable que, ao coñecer esa nova da festa de médicos nun piso
de Vigo, a miña primeira reacción fose esbozar un sorriso. Pode parecer abraiante e, desde logo, non é maioritario; mais non se trata dun feito illado. En xaneiro aconteceu algo moi semellante en Lleida. Zumega, nestas cousas, o carácter paradoxal (non ausente de morbo) que se atopa,
tamén, nas historias de bispos, reunidos o día de venres santo para degustar un cocido, que se narraban na miña infancia. A transgresión… O feito de que aqueles que nos marcan as regras á súa vez as rompan ten algo que sempre fascinou ao pobo, un xeito de cuestionar o poder, desde a retranca, que seguramente nos resarce das privacións.
En paralelo vemos esa noticia dunha enfermeira de Ponferrada, Eva, que como nun retorno ao Edén, volveu habitar na aldea dos seus avós, enteiramente baleira, e explica que
necesitaba “un refuxio” para “desconectar” da Covid.
Estas dúas novas, aparentemente de signo contrario, están, seguramente, intimamente conectadas. A mesma realidade ten efectos diverxentes. Xa Boccaccio, na introdución do Decamerón, ao falar da reacción das xentes de Florencia á peste negra, dicía que unhas optaban polo ascetismo e o abandono de todo e outros se entregaban á festa e ao desenfreo.
O sector sanitario está na primeira liña da pandemia. Non é, pois, de estrañar que manifesten de xeito paradigmático os efectos que todos comezamos a notar: o cansazo, o fastío, a necesidade de vida e de aire. Polo momento, cómpre conformarse co valor anestésico do riso.