A plena luz do día, a primeira hora da tarde, na Avenida de Madrid de Lugo. Non semella un escenario para sentir medo e temor, con todo, foi alí e nesa altura cando unha moza de soamente 18 anos sufriu un intento de agresión sexual, ao pouco de saír de traballar dunha cafeteríano campus. Parece unha nova máis dunha caste da que se poden rastrexar na cidade de Lugo, como en calquera outro lugar, exemplos abondos ao longo do tempo.
Mais hai algo distinto e sorprendentemente positivo neste caso concreto: a voz da moza, que non foi só transmitida en estilo indirecto, senón que foi reproducida literalmente no tratamento dos medios, está chea de contundencia e de forza. Este tipo de agresións non son feitos illados dun individuo cara a outro individuo. Trátase dunha violencia recoñecible, sustentada nun sistema de crenzas que leva á súa perpetuación e ao seu posterior ocultamento.
E na voz desta muller, desta rapaza de apenas 18 anos, intúese un xeito novo de pensar, afastado da vergonza (paradoxal e inxustificada, mais sentida por moitas mulleres en análogas circunstancias ao longo da historia) e ancorado na conciencia da propia valía e do propio dereito; unha voz abraiada polo feito de que outro ser considere que pode dispor dela no medio da rúa e que responde brava e segura de si mesma (coa mesma valentía que quizais o agresor non agardaba e que o fixo fuxir).
Non houbo aquí o efecto do medo paralizante, senón unha resistencia indignada, que non sae na defensa dunha honra comprometida, como podía ocorrer hai anos atrás, porque se trata, simplemente, dunha autoafirmación radical.
É un notable avance. Agora só falta que a súa inmediata denuncia dea o froito merecido e que a sociedade, na súa total globalidade, mude tamén os modos de pensar que durante milenios abeiraron a violencia machista.