Este 2024 é un ano ateigado de citas electorais: máis da metade da poboación será chamada a urnas para escoller os seus representantes. Rusia, os Estados Unidos, a India, México, boa parte de Sudamérica… e tamén, por suposto, Galicia. Os nosos comicios enxérganse xa no horizonte e abrirán un periodo ateigado de consultas democráticas. A propia alcaldía de Lugo verase repercutida por este proceso e Lara Méndez deixará o bastón de mando para concorrer ás eleccións autonómicas.
Malia que a nosa poboación estea moi envellecida, a clave do cambio reside, sen dúbida, nas novas xeracións, esas que, ao compás do devalar implacable do tempo, van incorporándose á maioría de idade e substituíndo aos que nos deixan para sempre. Un devalar que nun rango de catro anos non é radical, máis que vai sumando convocatoria tras convocatoria.
Entre as tendencias da nova xeración hai pulos contraditorios: por unha banda, son, probablemente, máis libres e impredicibles nas súas eleccións de voto, menos temerosos ou atados a opcións tradicionais; por outra, asemellan máis escépticos e, en moitos casos, distanciados da política e o debate social. A min, nesa morea de enquisas coas que nos bombardearán de aquí ao 18 de febreiro, o que máis me interesa é ver a desagregación por parámetros: por idade, por xénero, por hábitat. Aqueles que dispoñan dun acceso claro e fiable a estes datos poderán aprender moito de socioloxía. E, entre todos eles, creo que a idade é o parámetro esencial. Daquel soño utópico da Atenas de Pericles do que naceu a democracia quedounos un legado inmenso; mais tamén a conciencia da súa febleza. Porque cómpre non esquecernos que despois retornou a tiranía, a longa noite feudal, as monarquías absolutas, os grandes conflitos bélicos... Así que coido que o esencial é que os máis novos non se desliguen da democracia e que acudan ás urnas e decidan sobre un futuro que é, ante todo, seu.