HAI territorios que parecen creados para a imaxinación. Territorios da literatura. Espazos aos que accedemos e cos que nos identificamos, ata facelos nosos, a través da palabra e da ensoñación dos escritores (polo menos de certos escritores). Elsinor é Shakespeare, igual que Verona. Dublín é James Joyce. Praga é Kafka. Manhatam nunca será o mesmo despois de ler a John dos Passos ou algúns textos de Tom Wolff. Berlín interésanos doutra maneira cando coñecemos a obra de Alfred Döblin¿ Por non falar dos mundos recreados, aínda que con referencias concretas, como a Santa María de Onetti, a Comala de Juan Rulfo ou o Macondo de García Márquez¿ A corporación municipal de Aracataca, concello colombiano do departamento da Magdalena onde naceu o autor de Cien años de soledad en 1928, vén de propoñer ao Goberno da nación o cambio de denominación da localidade. A idea dos responsables do municipio é que pase a denominarse Aracataca-Macondo, ou máis decididamente: Macondo, tal como Gabriel García Márquez a fixo universal nas páxinas do seu mundo imaxinario. Dende que en 1967 se publicou por primeira vez en Buenos Aires Cien años de soledad , miles de persoas acuden cada ano a Aracataca (o Macondo do libro) para percorrer os escenarios da historia e a memoria dos seus personaxes, mesmo os territorios da infancia do propio autor, fillo do telegrafista local, que alimentou aquí os seus primeiros soños, as súas primeiras fantasías. A Administración local e o comercio da pequena vila acaban de descubrir que, en plena crise económica e de tantas cousas, a obra de García Marquez é o principal capital que teñen, por non decir que o único, e a literatura universalízaos, proxéctaos cara ao mundo, incluso reconcíliaos consigo mesmos. A primeira vez que visitei Mondoñedo foi da man de Álvaro Cunqueiro, vai para trinta anos, despois de ler Merlín e familia . Alá fomos a miña muller e mais eu unha mañá dun sábado de outono, a piques de entrar o inverno. Fomos porque nos levou a palabra do escritor. Non estou nada seguro de que doutro xeito nos decidísemos a parar naquela pequena pensión, no centro da vila, e que percorrésemos as rúas húmedas ata os Muíños, coa choiva a orballar nas lousas e o bosque da Silva envolto no seu extraño misterio. Por alí andaba a sombra de Merlín, e a de Felipe de Amancia, e a voz de dona Xenebra («que prendía un algo na fala»), e a risa rebuldeira das condesitas de Belvís, que era o que nós queriamos escoitar. Na noite de poderosa brétema, coas badaladas da Paula a encher o mundo coma se resoasen no interior dunha cunca, talmente parecía que chegaban a nós as avemarías do bispo don Gonzalo dende o outro Mondoñedo, o de Foz, a fundir barcos viquingos rezando avemarías¿ Volvo a Mondoñedo agora, cando a cidade celebra o seu 850 aniversario, recoñecida como tal polo rei Afonso VII (que antes foi rei de Galicia, nomeado polo arcebispo Xelmírez) e volvo, irremediablemente, da man de Álvaro Cunqueiro. Presentamos a edición ao árabe do Simbad . César Antonio Molina anuncia, dende a dirección do Instituto Cervantes, unha biblioteca galega para Damasco. Non digo eu de mudarlle o nome á vila, que méritos ten abondo, berce de músicos e poetas, menciñeiros e clérigos sonados, pero poucas poden presumir deste tesouro que a universaliza: a palabra máxica daquel Merlín, o Cunqueiro noso, que diante dos ollos abraiados de Felipe de Amancia, cunhas pinguiñas de auga prodixiosa, tinguía o mundo de colores cada mañá. Boa falta fan tales marabillas, co que está a caer.