Cidades tristes, cidades afables


Hai apenas un ano, cando non podiamos imaxinar o que está a acontecer, era difícil seguirlle a pista á pulsión dos temas urbanos: mobilidade, turismo, economía, consumo, ocio... Tanto, que a política optou por promulgar aínda máis leis e normas para conter un cabalo que parecía desbocado.

Agora as rúas das nosas cidades choran de soidade, os cafés sen faladoiros, os comercios sen compradores e os nenos sen corricar, a pesar dos esforzos da cultura e do lecer por manter certo ton e, o que é mais grave, con amplos sectores de poboación prexudicados.

Esta traxedia temporal obríganos a ser máis humildes, a pensar e a valorar os afectos que tanto botamos de menos. Haberá unha cidade post covid, ou limitarémonos a esperar que volva a excitación? Temos a oportunidade de transformar a tristura de hoxe nunha cidade afable, non necesariamente compulsiva, na busca dun benestar colectivo baseado na reflexión continua e serena, deixando a un lado as ocorrencias tan dadas nesta pandemia.

Concibir un urbanismo reflexivo, non táctico ou conxuntural, que empece por redefinir un vocabulario común para entendernos, a poder ser libre de anglicismos, e que ao mesmo tempo aborde de xeito transversal todos os factores que inciden na fenomenoloxía urbana: mesturar a mobilidade coas recentes pautas de circulación rodada e peonil e, de paso, repensar a forma de urbanizar sen rixidez o espazo comunitario, reconvertendo onde se poida as rondas ou periféricos de conexión dos anos 80 en bulevares transitables para unir a cidade central coa súa periferia, implantando á súa vez novas economías e pactando fiscalidade e planeamento entre os municipios limítrofes, de xeito que a competencia polo empadroamento e o número de habitantes deixe de ser un desafío. Estudar a compatibilidade de usos nas edificacións e o teletraballo, o fomento dun comercio veciñal e a distribución de mercadorías, o goce das terrazas e o faladoiro… En suma, mesturar o histórico e o contemporáneo, o habitacional e as novas formas de vivir, os espazos libres e o vexetal. Todo isto, e máis, poderá ser a cidade post covid, afrontando o arduo dilema de concertar información, participación e toma de decisións.

Con pandemia ou sen ela, os gobernantes non deben fialo todo en mans de expertos, da intelixencia artificial e os dispositivos de silicio. Somos cidadáns e necesitamos ter veciños amigables e diversos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Cidades tristes, cidades afables