Esta semana despedimos un anaquiño da nosa infancia. Eu, que nacín nos anos 70 (na época na que Mortadelo y Filemón encadeaban Aros de Ouro aos personaxes infantís máis populares), que vivía nunha casa ateigada de exemplares de banda deseñada que mercaba o meu irmán, entrei no mundo da lectura, en grande medida, a través de Ibáñez. Nunca me desprendín deles. Seguen aí, coas páxinas moles e tinguidas de amarelo, co seu aspecto demacrado, marcando, coa súa textura, o paso dos anos.
Lembro o día en que descubrín, abraiada, que Ibáñez traballara nun banco. Era un crime! Como podía posuírse o seu talento e facer outra cousa que non fose cultivalo? Moitas das anécdotas que estes días lembramos revelan unha personalidade engaiolante e fóra do común, como esa carta marabillosa na que respondeu a un neno de dez anos que quería ser debuxante. Que delicadeza! Que autenticidade! Que xenerosidade e falta de grandilocuencia! “Para iso están os colegas”.
A banda deseñada e a novela gráfica están adquirindo agora o recoñecemento que merecen. Cando eu era nena, un Mortadelo era percibido como unha cousiña pouco seria. Había unha escisión entre a cultura de masas e alta cultura. Mais iso non impedía que Ibáñez chegase a nós pola vía do inxenio e do humor, roubando un cachiño do noso corazón de nenos. Unha das máis tenras lembranzas da miña infancia é a dunha nena facendo os deberes na autoescola na que traballaba o meu pai. O seu xefe adoraba os Mortadelos e ría ás gargalladas: “Mira, María”, e amosábame o Mortadelo, incapaz de contalo el mesmo, afogado polo riso. Case sempre escollía esas viñetas finais nas que se recollía a nova do xornal que daba conta dalgunha hiperbólica barbaridade acontecida. Así que hoxe despedimos a un dos grandes. A un colega.