Bailaré sobre tu tumba


«Matar hippies en las Cíes», «Alégrame el día, torero», «God save the Queen, her fascist regime», letras irreverentes, ofensivas, que cruzaron as lindes do bo gusto e do respecto. En España a liberdade de expresión está consagrada con largueza na súa Constitución sen máis límites que o dereito ao honor, á intimidade, á propia imaxe e á protección da mocidade e da infancia. É de feito un piar da democracia do 1978 como consecuencia da experiencia do franquismo e dos esforzos para superar os límites á liberdade de opinión que sufriron quen viviron a ditadura e fixeron a Constitución. En Alemaña, con outra historia, a liberdade de expresión está coutada para a extrema dereita porque lembran onde os levaron os discursos de Goebbles e Hitler. Aquí, con razón, parécenos unha comedia esa rapariga de camisa azul falando da División Azul, pero cando escoitamos a un militar cambia o conto, aínda que non sexa 23-F. Nos países de tradición liberal anglosaxona non hai límites, a liberdade de expresarse só serve enteira. Por moito que aos veteranos de Normandía lles fervera o sangue cando os seus fillos punks encheron as cazadoras de cruces gamadas penduradas de imperdibles, imitando aos Sex Pistols.

 

A violencia vandálica destes dias non é nova, acompaña aos tempos conflitivos e incertos. Quen se asombre debera ler os traballos de historiadoras como Sophie Baby ou González Calleja sobre a Transición. É incuestionable que non hai avances democráticos sen mobilización social: pura historia contemporánea. Tamén que rebentadores, provocadores e infiltrados poden manexar a violencia na rúas para buscar resultados diferentes dos esperados. Por iso a política e non o espontaneismo define as mobilizacións que trunfan. Podemos remontarnos aos Irmandiños: pura historia. O novo é a inxenuidade con que algúns sectores políticos e sociais reaccionan fronte aos grupos que noite tras noite arrasan rúas de cidades, como se a violencia tivera en si mesma un efecto político. Vendo algunhas declaracións, silencios e redes socias diríase que, cun misticismo case relixioso, algúns padecen a síndrome do culto á violencia. Tampouco iso é novo, pero resulta asombroso a estas alturas, cando sabemos que o culto á violencia é un dos rasgos do fascismo. Antes de 1923 houbera, si, violencia revolucionaria en Europa -non hai que remontarse á francesa-, pero nunca despois de que o fascismo manexara a violencia con e fronte ás masas para chegar ao poder. Tamén para isto hai historiadores aos que ler, Núñez Seixas en Imperios de muerte ou o recente libro de Julián Casanova, Violencia indómita. Se os que se pensan situados na esquerda queren saber onde dá a volta o aire, ademais de a Torrente Ballester deben ler a Antonio Scurati: M. O home do século.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos
Comentarios

Bailaré sobre tu tumba